Sahranjivanje pokojnika, odnos prema posmrtnim ostacima i njihov značaj za generacije živih pripadnika plemena je opšte mesto antropoloških istraživanja i arheoloških iskopavanja. Najnovije preseljenje zemnih ostataka Petra Karađorđevića (Od oca Aleksandra i majke Marije) iz Libertvila u SAD do Beograda, na putu za konačno smeštanje u porodičnu grobnicu na Oplencu, sadrži u sebi razne nivoe značajnosti o kojima treba govoriti. Ono što je važnije od svega jeste odnos prema porodičnoj stvari i osećanjima njegovih najbližih rođaka - sina i unuka. To je delikatna stvar prema kojoj se treba odnositi sa poštovanjem koje zaslužuje svaka privatnost.
Namerno uznemiravanje mrtvih je uvek ozbiljan i rizičan poduhvat za koji moraju postojati jaki razlozi. Osim privatnih, porodičnih svi drugi razlozi se najmanje tiču pokojnika, a predstavljaju upotrebu kostiju i lobanja u neke druge svrhe i ciljeve. Setimo se samo pronošenja moštiju Kneza Lazara po „srpskim zemljama” pre nego što će ih narod u krvavom bratoubilačkom ratu napustiti. Ili vađenja i prebrojavanja lobanja iz hercegovačkih jama posle čega se tom strašnom spisku pridružilo jo 120.000 žrtava.
Da je preseljenje posmrtnih ostataka članova porodice Karađorđević ostalo u krugu porodičnog događaja, sve bi se završilo sa čituljom u „Politici”, informacijom u dnevnoj štampi i reportažom u revijalnim izdanjima. Kako i dolikuje. Ali, kad se ovaj porodični događaj uzdigne na državni nivo, sa aktivnim učešćem predstavnika države, i to predsednika Vlade i patrijarha Srpske pravoslavne crkve, uz odavanje državnih počasti sa vojnicima garde, intoniranjima himni itd. onda to postaje značajno državno i političko pitanje, postaje javna stvar - res publica, pitanje o kojem imaju pravo da se izjasne svi građani ove države koja je po svom uređenju Republika.
U nekritičkom pisanju ovdašnje štampe i elektronskih medija o ovom događaju koriste se pojmovi koji su diskutabilni. Pre svega, kako je Petar Karađorđević bio Kralj. Da li je bilo dovoljno to što ga je 30. marta 1941. u Sabornoj crkvi krunisao patrijarh Gavrilo? Da li je bio dovoljan samo crkveni čin, ili je u ustavnoj monarhiji za sticanje punog legitimiteta bio potreban i svetovni čin, pred narodnim poslanicima u Skupštini, po važećem Ustavu iz 1931. godine? Petar je bio naslednik jugoslovenskog prestola, a ne srpskog prestola, pa je i jednostrano proglašenje krunisanja od strane Srpske pravoslavne crkve, dok Jugoslavija još uvek postoji, bez zakletve pred Narodnom skupštinom, u najmanju ruku pravno problematično. Kao što je i titulisanje Petrovog sina Aleksandra kao „prestolonaslednika” apsurdno, jer nema ni prestola, ni Jugoslavije! Drugi važan momenat jeste uloga Jugoslovenske kraljevske vojske u otadžbini, koju je predvodio pukovnik Dragoljub Mihailović, u Drugom svetskom ratu: saradnja sa okupatorom na vojnom planu, zločini nad civilnim stanovništvom drugih jugoslovenskih naroda, ali i sopstvenim narodom koji je bio na strani Naroodnooslobodilačkog pokreta. Proces prepravljanja, falsifikovanja istorije po ovom pitanju je u toku već čitavu deceniju - od antikomunističke kampanje i relativizacije antifašizma, izjednačavanja četnika i partizana, prilagođavanja udžbenika istorije, do sudskog procesa rehabilitacije D. Mihailovića koji je u toku. Treći istorijski fakat jeste narodni referendum održan po završetku Drugog svetskog rata koji je ogromnom većinom izrazio volju naroda i dao legitimitet Republici. Sa tolikom većinom da mu se ne može pripisivati nikakva „izborna krađa” u današnjem smislu te reči koja bi davala osnova za bilo kakvu sumnju.
Uloga Petra Karađorđevića u istorijskim događajima takođe nije osvetljena. Tada mlađi punoletnik, sa svojih 18-20 godina nije bio sposoban da samostalno donosi odluke za koje bi snosio punu istorijsku odgovornost. U svom traumatičnom odrastanju posle očeve pogibije, sa svim pubertetskim i postpubertetskim problemima, u takvom okruženju i okolnostima, on je bio instrument jedne politike i jedne ideologije. Njegovi privatni problemi sa svim mladalačkim lutanjima, a u uslovima udobnog (i raskalašnog) izbegličkog života, pod patronatom najveće svetske Krune, bili su u sramotnoj nesrazmeri sa tragedijom koja se događala u zemlji iz koje su ga evakuisali.
Kao što je za života mladi Petar bio samo kulisa u borbi za ideologiju i vlast Srpske pravoslavne crkve (San o obnovi Dušanovog Carstva), tako je i mrtvi Petar ostao sredstvo za političku borbu koju je SPC decenijama vodila. I došli smo do tog trenutka, kad je i zvanično u prisustvu premijera Ivice Dačića, patrijarh Irinej, već na aerodromu, glasno i jasno izjavio da je Srbiji potreban Kralj (ili bar Car). Istog momenta dobio je i odgovor predsednika republičke vlade koji nije bio samo pokušaj duhovitosti - „ja neću izgubiti posao, mogu biti premijer i u republici, i u monarhiji”. Sa tim se složio i prisutni savetnik predsednika Republike Oliver Antić, deklarisani monarhista, tako da se posle završetka ceremonijalnog dela na Oplencu, uz završetak procesa rehabilitacije D. M. (koji je u funkciji pranja biografije monarhije), može očekivati nastavak implementacije svega do sada rečenog i viđenog.
U obrazlaganju povratka monarhije sa svih strana se ističe jedan razlog - Kralj se vidi kao ujedinitelj i kao nestranačka ličnost. Na koji je način Kralj Aleksandar bio ujedinitelj, od Obznane do Diktature, istorijski je poznato. Isto tako, u današnjem vremenu, bez obzira na konkretne ličnosti koje pretenduju da budu okrunjene, ili koje vrše funkciju Predsednika Republike, jasno je da je problem vlasti i demokratije u Srbiji mnogo dublji. I najčešće se svodi na gole materijalne interese dvorske kamarile (raznih „političeara”, „sveštenika”, „intelektualaca”) koja krijući se iza vladara zavlači lopovske šape duboko u drža-vnu kasu, u džepove svih građana. Raznorazni hohštapleri, od (do)ministarskog nivoa do pijačnih prevaranata koristili bi svoje stvarne ili izmišljene „jake veze” sa Dvorom (kao i do sad) da bi lakovernima izvlačili ne samo novac, nego i dušu. „Za kralja i otadžbinu” je samo nova (stara) mantra za unesrećeni i uneređeni narod koji se u očajanju hvata za svaku slamku, pa i za onu sa kojom je već jednom potonuo. A obećanu nestranačku neutralnost Kralja u ovom istorijskom trenutku Srbije, za koju garantuju razne „Dveri”, „Naši” i ostali, možemo porediti sa onim oblikom proklamovane tolerancije nastalim posle Milanskog edikta, kad je započeo surovi progon svih koji drugačije veruju i koji drugačije misle.