Otkad se vrijeme embedded capitalism-a preokrenulo i otkad ponestaje globaliziranih političkih tržišta, sve je teže svim državama OCDE stimulirati ekonomski rast i jamčiti pravednu raspodjelu prihoda i socijalnu sigurnost većini stanovništva. Poslije liberalizacije kurseva mijenjanja novca taj je problem bio skinut s vrata prihvaćanjem inflacije. Budući da je ova strategija povlačila za sobom visoke cijene, vlade su sve više pribjegavale učešću u javnom budžetu putem kredita.
Financijska kriza koja traje od 2008 godine još je više uvećala državni dug na uštrb budućih generacija; u međuvremenu se ne vidi kako bi politike štednje - koje je teško nameturiti u

mjestu. Umjesto toga oni se vezuju za populizam, koji su baš oni favorizirali zamračivanjem izvjesne složene i ne baš drage tematike. Na pragu ekonomskog i političkog ujedinjenja Evrope izgleda kao da politika zadržava dah i uvlači glavu u ramena. Čemu ovakva paraliza? To viđenje je priljepljeno još za XIX stoljeće te nameće odgovor koji je demosu poznat: ne postoji evropski narod; stoga bi politička unija koja bi zasluživala takav naziv bikla sazdana na pijesku. Ovoj interpretaciji ja želim suprotstaviti jednu drugu: politička fragmentacija u svijetu i u Evropi je u suprotnosti sa sistematskim rastom multikulturnog društva svijeta, ona još k tome i blokira svaki pravni napredak na polju pravnog konstitucionalizma odnosa državne i društvene moći.

Budući da je dosad EU bila sklona monopolizaciji od strane vlastitih političkih elita to je ponašanje rezultiralo opasnom nesimetrijom – između demokratske participacije naroda u korist njihovih vlada te po vlastitoj volji «povlačenjem» istih na udaljene scene Brisela, a to je dovelo do indiferentnosti, odnosno nesudjelovanja građana EU u donošenju odluka njihovog Parlamenta u Strasburu. Ova primjedba ne opravda supstantiviranje pojma «naroda». Jedino

više buditi interes za korištenje vlastitih demokratskih prava u svojstvu evropskih građana Unije.
Taj je faktor udara postao opipljivim krizom eura. Ta kriza prisiljava također, iako nevoljko, Vijeće Evrope, da donese odluke koje mogu biti nejednako teške po nacionalne budžete. Od 8 maja 2009. prešao se prag u odnosu na donošenje odluka o spašavanju i o mogućem reprogramiranjuu duga, a isto su to učinile i izjave o intervernciji u cilju harmonizacije svih područja, za koje postoji nadležnost (ekonomske i fiskalne politike, te za područje tržišta rada, kao i za društveno i kulturno područje).
Iza tog praga postavljaju se problemi pravednosti podjele, jer s prelaskom «negativne» na »pozitivnu» integraciju, težina se prebacuje sa legitimizacija outputa na legitimizaciju inputa. Bilo bi dakle sukladno logici tog razvoja da građani država, koje moraju podnositi promjene u podijeli opterećenja, koje prevazilazi nacionalne granice, izraze želju da dedmokratski utječu, u svojoj ulozi građana Unije, na ono o čemui se dogovaraju njihovi šefovi država ili o čemu odlučuju u toj sivoj pravnoj zoni.
Umjesto toga konstatiramo taktike odugovlačenja od strane vlada i odbacivanje populističkog tipa evropskog projekta u cjelini od strane samog stanovništva. Takvo autodestruktivno vladanje objašnjava se činjenicom da političke elite kao i mediji oklijevaju da izvuku razumne zaključke iz konstitucionalnog projekta. Pod pritiskom financijskih tržišta uvriježilo se uvjerenje da je, uvođenjem eura, data prednost projektu na ekonomskom planu, dok je njegova konstitucionalna strana zanemarena. EU se ne može afirmirati niti suprotstaviti financijskoj špekulaciji, ukoliko ne stekne političku nadležnost vodstva Evrope, koja je neophodna za jamčenje, bar u srcu Evrope, to jest u monetarnoj euro zoni, konvergencije ekonomskih i društvenih razvojnih politika.
Svi učesnici znaju da taj stupanj «prisilne suradnje» nije moguć u okviru danas postojećih ugovra i traktata. Posljedice zajedničke «ekonomske vladavine», koji se dopada njemačkoj vladi, značile bi da se kao centralni zahtjev postavi sposobnost kompeticije između svih zemalja unutar evropske ekonomske zajednice, a to znači protegnuti se daleko izvan postojećih financijskih i ekonomskih politika, pa i nacionalnih budžeta, kao i mogućnost interveniranja u samu klijetku srca, u samo poznavanje budžetskih prava pojedinih nacionalnih Parlamenata. 
Ako se važeće pravo ne smije flagrantno kršiti, ta reforma s mukom donesena nije uopće moguća, osim transferom i drugih nadležnosti država članica Evropske Unije. Dok su Angela Merkel i Nicolas Sarkozi sklopili kompromis između njemačkog političkog liberizma i francuskog etatizma, koji ima potpuno drugačiji sadržaj. Ukoliko ja dobro vidim, oni nastoje konsolidirati izvršni federalizam sadržan u Lisabonskom ugovoru u neku vrstu međuvladine dominacije Vijeća Evrope, što je protivno samom ugovoru. Takav režim dozvolio bi premještanje imperativa tržišta na nacionalne budžete bez ikakve vlastite demokratske legitimizacije pojedinih zemalja.

Da bi se to uradilo potrebni su dogovori zaključeni u neprozirnoj zoni, lišeni pravne forme, nametnuti pomoću prijetnje sankcijama i pritiscima na nacionalne Parlamente, kojima bi se na taj način oduzela sva njihova moć. Na taj način bi šefovi država preobrazili evropski projekt u njegovu suprotnost: prva nadnacionalna zajednica demokratski izabrana postala bi nekakav efektivni aranžman, jer bi ustvari ona prikriveno predstavljala prakticiranje post-demokracije. Alternativa ovakvom ishodu leži u dosljednom nastavljanju razvijanja demokratskog zakonodavstva EU. Solidarnost građana ne može obuhvatiti Evropu niti se može formirati unutar nje, odnosno unutar njenih država članica, to jest unutar mogućih prelomnih točaka, ukoliko se učvrste socijalne neravnopravnosti između siromašnih i bogatih nacija. Unija mora garantirati ono što temeljni Zakon Savezne države Njemačke naziva (čl. 106, red 2): «ujednačenost životnih uvjeta». Ta «ujednačenost» odnosi se isključivo na procjenu stanja socijalnog standarda života, koji mora biti prihvatljiv s gledišta pravednosti raspodjele, a ne odnosi se na niveliranje kulturnih razlika. Dakle, politička integracija mora ležati na socijalnom blagostanju, što je neophodno da bi nacionalni pluralitet i da bi kulturno bogatstvo biotipa «stare Evrope» moglo biti zaštićeno od niveliranja unutar same globalizacije, koja snažno ide naprijed.