Što je glava praznija, sve je bezobraznija

Dodikova antibosanska politika

Fašizam nije pobijeđen. Neofašisti marširaju sa kleronacionalistima. Partizani su ginuli protiv četnika i fašista, a danas u RS marširaju četnici i klerofašisti

Svojevremeno je patrijarh srpski Pavle, na Palama, blagosiljao politiku Radovana Karadžića, Biljane Plavšić i Ratka Mladića kako ih je sam Bog poslao da ujedine Srbe i stvore srpsku državu. Reče Pavle i osta živ, dok su za takvu politiku zla mnogi ostali i bez života, i bez imanja i bez otadžbine. To reče i do dan danas ne poreče.
Patrijarh je u bolnici, Radovan i Biljana u zatvoru čekaju Mladića, ali i Crkva i vlast nastavljaju politiku mržnje, zla i beznađa. Politiku iz 1992–1995. godine.
Dodik zdušno sprovodi želju Radovana i Biljane, a vladika Kačavenda nastavlja blagoslov patrijarha Pavla. Bolje nasljednike nisu mogli pronaći. Grme i jedan i drugi o Srpskoj i o Srbiji.
Tu skoro posjetili su srpsku majku Biljanu Plavšić u zatvoru u Švedskoj moleći se za njeno zdravlje i što skoriji povratak u Srpsku. U posjetu su išli, barabar, Dodik i Kačavenda, a troškove plaćaju građani entiteta.
Vlast i Crkva su besprekorno organizovane i povezane. Temelje su udarili Karadžić i Plavšićka. Karadžić je ozakonio u školi vjeronauku kao obaveznu za sve, a Plavšićeva davala narodnu zemlju, kao opšte dobro – Crkvi. Tako je Biljana Plavšić, kao predsjednik RS poklonila vladici Kačavendi najbolje gradsko zemljište, bivšu kasarnu, u centru Bijeljine za gradnju crkve. Ovih dana, tačnije 21. 09. 2009. godine, na tom prostoru osveštana je nova saborna crkva Presvete Bogorodice. Svetu arhijerejsku liturgiju služilo je deset episkopa sa domaćinom Kačavendom. Bila je to neviđena pompa uz prisustvo Rajka Kuzmanovića, predsjednika RS, premijera Dodika i članova Vlade, gostiju iz Srbije sa savjetnikom Borisa Tadića. Da bi kičeraj bio kitnjastiji načelnik opštine naredio je svim zaposlenima da dobrovoljno dođu na svečanost uz, isto tako, dobrovoljno prisustvo učenika osnovnih i srednjih škola. Sve je bilo u ime Boga, pa i izbor crkvenog kuma, koga drugog nego Milorada Dodika i načelnika opštine Bijeljina Miće Mićića. Kao kumovi, prošetali su sa kolajnama preko grudi. Ne zna se koliko su novaca dali, naravno

narodnih. Pitanje je da li Dodik odnosno Mićo Mićić predstavljaju Srbe ili građane entiteta odnosno opštine Bijeljina. U svakom slučaju to i takvo njihovo ponašanje je uvreda za ostale narode i ateiste. Dva dana nakon ove neviđene pompe, pijenja, ždranja, igranja i pjevanja članovi Svetog arhijerejskog Sinoda i vladike Srpske pravoslavne crkve iz RS (tzv. bosanski lobi) primljeni su u zvaničnu audijenciju kod najviših organa Republike Srpske u Banjaluci. Tom prilikom dali su punu podršku premijeru Miloradu Dodiku i članovima najvišeg rukovodstva za dosadašnje odgovorno vođenje RS. Zna se da je to politika Radovana, Biljane i Ratka koju Sinod i dalje blagosilja. A vladike se voze u bogovskim kolima, umjesto u Božijim kočijama. Da je SPC postala prava hobotnica i uvukla se u sve pore života ovog entiteta primjer je i proslava crkvene
		Prevaranti Ko iz davnašnje školske lektire ne pamti čuvenu Glišićevu pripovetku o prevejanim budžaklijskim prevarantima, Mići i Kići, koji prodaju vunu i orahe a na vrhu vreće drže malo robe a ispod nje gomilu bezvrednih stvari. Oni su svojim veštinama toliko obuzeti da uopšte ne mare što im se komšije rugaju: »Vuna, Kićo«, »Orasi, Mićo«. Nezaboravna je i dosetka srpskih ratovođa u Bosni da podvale međunarodnoj zabrani upotrebe ratne avijacije domunđavanjem da će letove aviona da nazovu – aeromitingom. Nije lako dokučiti ni nedavnu izjavu visokog državnog funkcionera Srbije da se zajedno s Rusima radi na projektu postavljanja baze, vatrogasne, u Nišu, radi efikasnih intervencija u krizama na Balkanu. Vatrogasna neutralnost Srbije nije ozvaničena! Može se. Koji ono beše zanat najstariji? Dušan Mojsin

slave Opštine Bijeljina, svetog Pantelejmona, poznatijeg u narodu kao Pantelino. Svečanosti do neukusa. Svečana sjednica SO Bijeljina. Dodjela znački (bronzane, srebrne, zlatne) zasluženim građanima, kao i plaketa. Uz to igranja, pjevanja i veselja dva dana. Bile su tu sve partijske, stranačke i ostale glavešine i crkveni hor i nema što nema.
Nedugo nakon crkvene, a opštinske slave (sic!) bio je i Dan oslobođenja Bijeljine od fašizma, 24. septembar. Dan oslobođenja Bijeljine »proslavljen« je tužno i ružno u sali biblioteke. Došao je ko je došao, tužno malo ljudi. Koliko se tom činu prišlo potcjenjivački dovoljno je reći da nije bilo ni načelnika Miće Mićića, nikog iz političkih partija i stranaka, ni ostalih koji su trebali doći. Fašizam nije pobijeđen. Neofašisti marširaju sa kleronacionalistima. Partizani su ginuli protiv četnika i fašista, a danas u RS marširaju četnici i klerofašisti.
Već i vrapci znaju da vladika Vasilije svake godine na svetu liturgiju u Tuzli ruži Tuzlake do neukusa i prostakluka, pa i da su varvari. Čini to bez povoda, ali sa rječnikom mržnje.
Sad mu se pridružio i Milorad Dodik. Njegova grozomorna izjava da je granatiranje tuzlanske Kapije, 1992. godine, u kojemu je poginulo više od sedamdesetoro djece, mladića i djevojaka, bilo inscenirano od bošnjačke vojske, predstavlja vrhunac primitivizma, cinizma, pokvarenosti i neodgoja i neodgovornosti. Nešto slično izjavio je i za sarajevske Markale.
Nakon tih i takvih, a i ostalih sličnih izjava Dodik ode kod svog istomišljenika i prijatelja u Trebinje, vladike Grigorija sa kojim odigra utakmicu uz zdušnu podršku istomišljenika.
U pravu je Miodrag Živanović, profesor sa Filozofskog fakulteta u Banjaluci kad kaže: »Ova vlada ima teški mentalni poremećaj, prije svega teški mentalni poremećaj ima Milorad Dodik koji deset godina živi izvan vremena«.
Treba zato dati punu podršku krivičnoj prijavi Općinskog vijeća Tuzla protiv Milorada Dodika, premijera Vlade Republike Srpske. Dodik vrijeđa i žive i mrtve, a svojim izjavama sramoti srpski narod.
Što je glava praznija sve je bezobraznija, kaže narodna mudrost.

	Lazar Manojlović