Knjiga „Utišani glasovi” autorke Ivane Inđin nastala je u okviru istraživanja feminističke pozorišne i performerske prakse nezavisne scene u Novom Sadu, u periodu od 1989. do 1999. godine, koje je autorka uradila u okviru master studija na Centru za studije roda u Novom Sadu, a koje je kasnije odbranila kao master tezu.
Izdavač knjige je Centar za inicijative u kulturi - Ogledalo iz Novog Sada.
„Utišani glasovi” predstavljaju svojevrstan presek i pokušaj sabiranja, povezivanja i razumevanja elemenata koji čine novosadsku feminističku pozorišnu i performersku nezavisnu scenu. Osam umetnica o kojima se govori u ovoj knjizi: Katalin Ladik, Milica (Mrđa) Kecman, Gordana Dean Pop-Hristov, Tatjana Grujić, Ivana Inđin, Branka Miličić, Zlatica Maksimović i Biljana Stanković Lori - često izmiču jezičkim, nacionalnim, državnim i sličnim kategorizacijama, neretko i žanrovskim. Njihova (feministička) umetnost pripada sferama margine i oko margine. Determinisanost zajedničkim kulturnim i emotivnim prostorom (post-jugoslovenskim, srednjoevropskim, panonskim ili nekim drugim), rizičnost upliva i iskoraka drugačijim i u drugačije umetničke diskurse, poigravanje unutar i sa žanrovima, nezaokruženost, odnosno otvorenost u stvaralačkom i političkom smislu - smešta ih u zagradu. Dominantni diskurs ih ne prepoznaje kao relevantne i njih gotovo da nema u zvaničnim publikacijama, spiskovima i listama, kao što su: almanasi, zbornici, udžbenici i sl. U tom smislu je ova knjiga dragocena, jer rad ovih umetnica uvodi u teorijski diskurs i time, uz umetničku i aktivističku, otvara i jednu novu dimenziju njihovog stvaralaštva. Pozicija ovih umetnica bi se mogla odrediti kao: utišane i smeštene dovoljno daleko da bi bile glasne, ali i dovoljno blizu da ne bi bile nevidljive. „Utišani glasovi” su priča o ženama u umetnosti(ma), o društveno-političkom kontekstu Novog Sada devedesetih godina dvadesetog veka, o tzv. trećem sektoru, o vremenu „pre” koje nam pomaže da razumemo ono „posle” i ovo "sada". Takođe, ova knjiga i dokumentarni video rad koji ide uz nju, iako govore o umetnicama novosadske scene, daju nam uvid u širi kontekst devedesetih i pomažu nam da ga bolje razumemo.
„Utišani glasovi” preispituju pojmove: žensko, feminino i feminističko, ali i sličnosti i razlike između uslova za rad nezavisnih umetnica devedesetih i danas, a time otvaraju i pitanja eventualnih strategija za poboljšanje položaja onih koje stvaraju, a ne pristaju na dominantni etnonacionalistički diskurs.