Naprijed u prošlost

Kako sam proglašen za Turčina

Religija je, zapisao je Karl Marks, uzdah uplašenog bića, duša svijeta bez srca, kao i duh prilika bez duha. Ona je opijum naroda. U odnosu na Vasu Pelagića, u osudi i definiciji religije, Marks je bio blag. Nasuprot njemu, Pelagić je bio dekan Bogoslovije kada je javno, u Beogradu, zbacio crnu mantiju, odbacio je i lažne misli ne želeći da zaglupljuje srpski narod i da od njega pravi majmune. Pelagić je rekao: »Crkvena religija jeste strahovita javna i zakonita kuga koja davi narod i ljudstvo i umno i materijalno«.
Da je u Srpskoj pravoslavnoj crkvi mnogo toga trulo i da je vrag odavno ušao u njene redove pokazao je i vladika zahumsko-hercegovački Grigorije progovorivši javno putem pisma koje je odjeknulo i van granica svojim sadržajem. Kad su ga mantijaši pokušali ućutkati on je odbio »da opasno laže samoga sebe«. Biće da se rodio novi Vaso Pelagić.

Bijeljina ima Semberske novine, list Skupštine opštine Bijeljina. One su podređene Srpskoj demokratskoj stranci i Srpskoj pravoslavnoj crkvi. U njima može sarađivati onaj ko se podređuje njihovim dogmama. Potpisnik ovih redova, što je poznato čitaocima Republike, u 2008. godini dobio je dva prestižna priznanja, kao humanista i antifašista, i to bosanskohercegovačku nagradu »Duško Kondor« za građansku hrabrost i priznanje Pravednik svijeta i počasni građanin Padove. Obe, svijetske vijesti, nisu našle mjesta u lokalnim Semberskim novinama. Ali su iste novine naručile popa Nedeljka Pajića, koji se potpisuje kao proto stavrofor što u prevodu na srpski jezik znači prvi nosač krsta. E, taj nosač krsta u Semberskim novinama, gdje je meni direktor lista prije četiri godine zabranio pisanje dok je on direktor, u nekoliko nastavaka gusto kucanih stranica objavi flagrantne neistine, teške uvrede i retrogradne misli koje odražavaju svu duhovnu pokvarenost i umnu golotinju jednog popa. Izvrijeđa pop moje pokojne roditelje, jer im na nadgrobnom spomeniku piše latinica i nema krsta. Isto to, i gore, uradi sa pokojnom suprugom. Ni kćerku nije ostavio na miru. A ono najcrnje u toj blasfemiji jeste to da me pop napade za sve i svašta, a posebno da sam se u »stare dane poturčio«, a zna se da su Turci odvodili srpsku djecu i pravili od njih Turke, a ja postadoh Turčin pod stare dane, jer branim turske knjige koje vrijeđaju Srbe. I tako redom i tome slično. Uz sve to pop, uz zdušnu podršku Ljube Ljubojevića, direktora lista, i Verice Zelenović, glavne, poslušne i neodgovorne urednice, izvrijeđa i druge ugledne, a neposlušne građane Bijeljine. Zna se da je popu laganje i sahranjivanje ljudi i znanje i zvanje i zanimanje, ali šta je sa ljudskom i novinarskom etikom prvih osoba u lokalnom listu? Čim su počela stizati reagovanja rasprava je naglo obustavljena. Jedno od reagovanja je i Jusufa Trbića (prilog ovom tekstu), uglednog novinara, poznatog književnika i uglednog građanina Bijeljine i BiH.
Nije ovdje problem lokalni pop, jer je on potčinjen Kačavendi. Problem leži u naručiocima i braniocima tih prljavština i sijača mržnje. Bez povoda, a i inače, tekstovi uvredljivog sadržaja, flagrantnih neistina ne mogu da se štampaju u opštinskom listu. Oni, pored rečenog, prizivaju ponovo 1992. godinu, nož, krv, nacionalnu i vjersku mržnju i sve ono što je nedostojno ljudskog roda i civilizacije. Uz to gaze ljudska prava, građanske slobode. Zabrinjavajuće je to što te stranice potpisuju Ljubo Ljubojević, direktor lista, i Verica Zelenović, glavna i odgovorna urednica lista. Na moju molbu da mi se direktor javno izvine za uvrede, a urednica, kao nesposobna, podnese ostavku, isti su javno osudili mene, a podržali popa. Vjerovatno su to pročitali u Kodeksu za štampu u BiH. Ljudska prava i slobode ne stanuju ovdje.
Uljudno sam zamolio, usmeno i pismeno, načelnika opštine Miću Mićića, da javno osudi sadržinu objavljenih prljavština i da se ogradi od istih. Tim prije što je to list Skupštine opštine Bijeljina. Ćuti načelnik uporno. Voli više politiku nego etiku. I u ovom slučaju politika je pogazila etiku. Poznato nam je to punih osamnaest godina. Umjesto toga načelnik Mićić, u specijalnom novogodišnjem intervjuu za Semberske novine, nahvalio je Semberske i njihovu urednicu do neukusa. Pravednik svijeta, ko to bi? Mi smo na vlasti. Udruženi, crkva, vlast i prljavi novinari željeli su da me diskredituju.
Jer, vlast je vlast, zapisao je svjetski, a ruski pjesnik Sergej Jesenjin u »Anji Snjeginji«, a mi smo samo stoka jedna... Šta se promijenilo?

	Lazar Manojlović