Dr Mihael Erke:
Crkva u Nemačkoj ima socijalnu ulogu
Postoji jedan novinar u Nemačkoj koji nije vernik, a koji je rekao da bi uvek najradije izabrao da ode u crkvenu bolnicu zbog toga što je tamo slika o čoveku i odnos prema čoveku drugačiji.
Poštovane dame i gospodo, dragi prijatelji, želeo bih da vas pozdravim u ime Fondacije Fridrih Ebert i da vam se zahvalim na interesovanju za ovaj skup. Ovo je tema u koju se ne razumem preterano, ali želeo bih da vam dam za početak par informacija o tome kako je organizovana crkva u Nemačkoj, posebno kada se radi o zadacima crkve u društvu, o socijalnim zadacima. U Nemačkoj je situacija takva da su oko 30 posto Nemaca katolici, takođe oko 30 posto su protestanti, a skoro 40 posto se ne izjašnjavaju kao vernici, što ne znači da su obavezno ateisti. Ja lično takođe ne pripadam nijednoj veroispovesti, ali verujem da su crkve u Nemačkoj iz dva razloga od veoma velikog značaja. Prvi razlog je taj što crkva predstavlja veoma značajan glas u političkom procesu u Nemačkoj i crkva se ne povodi obavezno uvek za analizom troškova i koristi svog rada. Crkva u Nemačkoj pretežno ili u velikoj meri je saveznik nemačke levice. Mi imamo jednog katoličkog sveštenika koji se zove Maks i koji je napisao svoje delo „Kapital“ koje se ne može baš porediti sa Marksovim delom koje nam je poznato, ali gde se on bavi jednom teorijom protiv kapitalizma. Drugi razlog za značaj crkve u Nemačkoj što je, kako sam upravo saznao mnogo drugačije u Francuskoj, jesu socijalni zadaci, socijalne nadležnosti, socijalni rad crkve u Nemačkoj. Dve velike crkve u Nemačkoj imaju svaka po jednu dobrotvornu organizaciju, Karitas - Katolička crkva i Dijakoniju - Evangelistička crkva. Obe zapošljavaju po jedan milion zaposlenih i predstavljaju na taj način dva najveća privatna poslodavca u Nemačkoj. Pored ovog miliona zaposlenih, stalno zaposlenih koji dobijaju svoju platu, za njih radi još jedan milion ljudi koji dobrotvorno obavljaju svoj socijalni rad. Ove dve crkve u Nemačkoj imaju bolnice, domove za stara lica, vrtiće i mnogo drugih organizacija. To, međutim, ne znači da ove crkve same finansiraju bolnice, naprimer, već dobijaju novac i od zdravstvenog osiguranja, od penzionog osiguranja. To znači da crkva koja ima bolnicu dobija novac za to od osiguranja, baš kao i sve državne bolnice i privatne bolnice. Ipak, postoji razlika između bolnica koje pripadaju crkvama i onih koje su privatne ili pripadaju gradu ili državi, i razlika je u tome što crkva ima mnogo ljudi koji rade na dobrovoljnoj bazi, tako da može mnogo više društveno korisnog rada da se obavi na taj način. Osim toga, i oni koji su zaposleni i primaju platu kao što su bolničarke, negovatelji i slično, u crkvenim bolnicama zastupaju jednu hrišćansku sliku čoveka. To znači da u tim bolnicama profit nije ono glavno za čim se najviše ide, iako, naravno, postoji pritisak troškova, kao i svuda, ali ipak je tu odnos prema čoveku najvažniji. Postoji jedan novinar u Nemačkoj koji nije vernik, a koji je rekao da bi uvek najradije izabrao da ode u crkvenu bolnicu zbog toga što je tamo slika o čoveku i odnos prema čoveku drugačiji. Pri čemu mi kao Fondacija Fridrih Ebert, koji smo bliski Socijaldemokratskoj partiji i sindikatima, imamo i određenu kritiku zbog toga što oni koji su zaposleni u hrišćanskim ustanovama nemaju pravo da imaju svoj sindikat.
