Svaki čovjek ima ime. Po imenu i djelu čovjeku je data mogućnost da bude zapamćen. Kada se nekome oduzme život, a onda i ime, tu je riječ o zločinu. Koji je trajan.
Student Milorad Pokrajac pucao je na njemačkog oficira, u Dositejevoj br. 20 u Beogradu. Uhvaćen i ubijen.
Krojač Jovan Janković izvršio je atentat na njemačkog oficira. I on je ubijen.
Svetislav Milin, obućar iz Beograda, izvršio je »teroristički napad« na okupatore i kvislinge. Ubijen je.
Ratko Jević i Velimir Jovanović, seljaci iz okoline Beograda, partizani u Kosmajskom odredu. Domaći izdajnici ih predali zarobljene njemačkom okupatoru. Ubijeni.
Pokrajac, Janković, Milin, Jević i Jovanović bili su ljevičari, članovi SKOJ ili KPJ.
Idejna orijentacija i lična hrabrost učinili su ih borcima za slobodu. Dana 17. augusta 1941. oni su visili obješeni na stubove električne rasvjete na Terazijama. Ispred hotela »Moskva«.
Vojnik njemačkog Wermachta, Josef Schulz, ubijen je u Srbiji. Zašto? Sačuvao je čovjeka u sebi, odbio je da puca u nevine ljude. Sa njima je strijeljan. Njegova je odluka da ostane čovjek. Odluka okupatora je da bude ubijen. Odluka vlasti u Jugoslaviji i Srbiji, od 1945. do 2010. je da Josef Schulz nije ni postojao kao čovjek dostojan pamćenja.
Današnji Beograd ne zna i neće da zna imena ovih heroja. Današnja »elita« je smatrala neophodnim da na zid hotela »Moskva« stavi ploču koja slavi 100 godina Olimpijskog komiteta u Srbiji. Prvi predsjednik tog komiteta, 1945. je kao general, bio pismonoša Draže Mihailovića. Ugostili su ga Ante Pavelić, Alojzije Stepinac i Andrija Artuković. Zajedno su tražili modalitete za zajedničku borbu protiv »komunizma«.
I onda i danas antikomunizam je vezivno tkivo za sve snage kojima je cilj onemogućavanje društva jednakosti, jedinstva i bratstva među ljudima. Političke stranke i mediji zasipaju građane nesuvislim tvrdnjama o »našim antifašističkim tradicijama«.
Odaje ih riječ tradicija. Antifašistički angažman, konkretan i rizičan, nema veze s tradicijom, ali jeste produkt borbe za progres. Upravo ta osnova i motiv angažmana je rušilac tradicije i konzervativnosti.
Svi koji su izgubili život od strane fašista, a to nije bilo slučajno, postali su bezimeni.
Spomenici u Jajincima, na Banjici i starom Sajmištu morali bi imati imena i prezimena ljudi koji su tu ubijeni. Ubijani su kao protivnici fašističkog totalitarizma.
Od 1944. do danas bilo je vremena i načina da se utvrde imena svih ljudi koji su ubijeni. Ovako su oni izbrisani iz historije. U tome je kontinuitet zločina. Nebrigom i odbijanjem istine pobjednici su se ujedinili sa fašizmom. Izvršena je izdaja prema borbenoj zakletvi: Smrt fašizmu – sloboda narodu!
Politička vlast u Srbiji danas, stranom silom natjerana, nevoljko i neistinito proslavlja 20. oktobar. Komandantu operacije oslobađanja Beograda, najvećoj bitki na tlu Srbije u historiji, Peku Dapčeviću – današnja vlast nije položila na grob ni cvijet. Nema ni ulicu u Beogradu.
U teškoj ekonomskoj krizi Vlada Srbije, koja za sebe reče da je »Vlada levog centra«, ulaže velika devizna sredstva za uvoz skupog sonara, elektronskog aparata za traženje zemnih ostataka ratnog zločinca. A narodne kuhinje se polako zatvaraju...
Španski kralj Huan Karlos svim borcima, odnosno potomcima boraca internacionalnih brigada dodijelio je špansko državljanstvo. Nagradio je ljude koji su se borili protiv fašizma u vrijeme kada su »zapadne demokracije« hvalile Musolinija i Hitlera, uz procjenu da je fašizam manje opasan od socijalizma. Stav Svete stolice nije bio suprotan.
Posljedice živimo i danas.
Predsjednici Srbije i Hrvatske zajedno su išli na Ovčaru i u Paulin Dvor. Nisu uspjeli da se izdignu iz apsoluta nacionalnog konteksta. Kao državnici, koji uvažavaju vrijednost života čovjeka po sebi, potražili bi grob i poklonili bi se hrabrom braniocu mira i ustava – Josipu Reihlu Kiru. Čovjeku koji je činio sve da sačuva mir. Zato je i ubijen, na dužnosti visokog funkcionera MUP-a, braneći zakon, kao čovjek. Ubio ga je nacionalista.
Udruženi nacionalisti-antikomunisti ubili su socijalizam i državu Jugoslaviju. Naši predsjednici nikad ne pominju Jugoslaviju, njima je rečeno da koriste termin »zapadni Balkan«. Tako smo stigli i do činjenice da se o ubijenim državljanima građanima SFRJ može, bez stida političara, govoriti kao o »našim« i »tuđim« žrtvama.
Baš demokratski, civilizacijski i evropski jezik. Nema šta!
Osveta vladajućih uvijek je krvavija od svake pobune čovjeka i borbe za slobodu svih.
Samo utopija revolucije nadvladava duh palanke.