Ne treba posebno isticati da se pod ovim zajedničkim imenom – u pitanju je turcizam – danas uglavnom podrazumevaju dinje i lubenice. Shodno tome, sledio bi zaključak da su nam ovo povrće (smatra se i voćem) doneli Turci (budući da se u raspoloživim srednjovekovnim izvorima izrekom ne pominju ni dinje ni lubenice). A nisu. Jer, kako je to odavno utvrđeno, reči dinja i lubenica (raniji oblik ljubenica) ušle su u slovenske jezike još u praslovensko doba. Njihovom domovinom smatra se Azija. Tačnije, kultivisali su ih, pre nekih 3.000 godina, još stari Perzijanci. A gajili su ih po baštama, odnosno vrtovima, jer to je prvobitno značenje iranske reči bostan, odnosno bustan (složenica od reči bu-miris i suf. za tvorbu imenica mesta – stan).
Osim dinja i lubenica u bostanu se gajilo i povrće (»Na bostanu /povrću/ ima buba koje zijan čine, a to su kupušnjaci«); voće (»Svaka kuća ima u neposrednoj blizini bostan, gde se gaji razno voće«); pa i cveće (»Dva su cvjeta u bostanu rasla: / plavi zumbul i zelena kada«; »Ne truni mi po bostanu cv’jeće«). Otuda i prid. bostanli – cvetan, pun cveća. Najzad, bostanom se nekad nazivala i šumica, odnosno zabran (»Ni svoje drvo u bostanu nijesi smio ni zasjeći«).
Uz bostan postoje i oblici: bostanj, bostanija, bostanište, bostanluk.
Tu su i nazivi za voće koje u bostanu raste: bostanka (i lubeničarka) – okruglasta kruška zelene boje, i bostančica – vrsta jabuke.
Gajiti bostan kaže se bostaniti, a bostandžija je onaj koji proizvodi ili prodaje bostan,odnosno vrtlar, zeleničar (»Bostan sadi bostandžija Meho, bostan sadi, a bogu se moli«).
U vreme Turaka bostandžije su bile janjičarski rod dvorske vojske koja je vršila dužnost specijalne zaštite sultanovog dvora i imala policijske i druge funkcije. Tako se njihov broj u XVII veku kretao od dve do dve i po hiljade ljudi. Tri do četiri stotine bostandžija imali su privilegovan položaj dvorskih slugu i koristili su se velikim uticajem na dvoru. Bostandžije su, pre svega, bile odgovorne za čuvanje sultanove ličnosti. A iz njihovih redova često su se uzdizalii i sami veliki veziri. Osnovna masa bostandžija korišćena je, međutim, za razne poslove u vrtovima (baštama) – otuda nose i to ime (doslovno: povrtar) – koji su se nalazili pod Istanbulom, Jedrenom i Galipoljem, kao i onima u Anadoliji. Angažovani su, zatim, za prevoz raznih tovara vodom za tekuće potrebe dvora, za pripremanje materijala za građenje dvoraca i zadužbina, kao i za gašenje požara (koji su često harali u osmanskoj prestonici).
Starešina njihovog korpusa zvao se bostandžibaša. Ponekad su bostandžije sudelovale u pobunama i gubile poverenje sultana. Među ubojicama sultana Selima III nalazio se i bostandžija Deli Mustafa. Oni će se protiviti i kasnijim reformama turske vojske.
Do danas su ostala prezimena Bostandžija i Bostandžić.
Postoje i izrazi: obrati (zelen) bostan (zlo proći, propasti)i bostandžiji bostan prodavati (kazivati nešto onome koji to bolje zna).
Turci imaju bostanski kebab i bostanski patlidžan, a mi bostandžijski pasulj (koji je najbolji).
Bostan (Bustan) je, najzad i naziv dela velikog perzijskog pesnika XIII veka – Saadija.