|
Godina XVII (2005)
|
1-28. februar 2005.
|
 |
|
|
Republika
|
Tribina
|
|
|
|
|||||||||||||||
|
Kontinuitet ili diskontinuitet? Iza, naizgled, pravno-tehničkog, odnosno proceduralnog pitanja kako doneti novi Ustav krije se jedno vrlo važno političko pitanje: definitivno se opredeliti za kontinuitet sa Miloševićevim autoritarnim nasleđem ili ga prekinuti? Kao odgovorni političari (državnici) dužni smo da građanima predočimo sve posledice opredeljenja za kontinuitet ili diskontinuitet.
Izbori za ustavotvornu skupštinu su jedna vrsta referenduma, s obzirom da građani biraju telo koje će doneti ustav, pa se tako, birajući poslanike, opredeljuju i za političku opciju koja bi trebalo da donese ustav. Drukčije rečeno, građani biraju one poslanike i stranke čiji predlog Ustava prihvataju i daju pun legitimitet izabranoj ustavotvornoj skupštini. Posle 5. oktobra bilo je dobro vreme za ustavotvornu skupštinu, ali je i ovo danas bolje nego kontinuitet sa autoritarnim režimom koji je prethodio 5. oktobru. Umesto jasnog diskontinuiteta sa neslavnim Miloševićevim nasleđem sadašnje stranke na vlasti traže način kako da što duže ostanu na vlasti iako su najavljivale da će za 3-6 meseci doneti Ustav, neke važne sistemske zakone i potom, februara 2005, raspisati izbore za skupštinu državne zajednice i za skupštinu Srbije. Jedan od načina da se duže ostane na vlasti, sa kojim se pokušalo, jeste da se postojeća skupština proglasi za ustavotvornu, donese Ustav bez referenduma i nastavi rad kao redovna skupština. I to ova skupština koja ne odražava već odavno ni približno stvarno raspoloženje građana, skupština u kojoj su dve daleko najjače stranke u toj skupštini opozicione, skupština čiju skupštinsku većinu održava na okupu goli stranački interes, a ne opšti društveni i državni interes niti zajednički ciljevi i vrednosti (primera koji to potvrđuju ima na pretek, a najdrastičniji su različiti stavovi unutar vladajuće većine po gotovo svim ključnim pitanjima za građane i državu - Hag, odnosi sa Crnom Gorom, odnos prema Kosovu i Metohiji, odnos prema privatizaciji, tempu i sadržaju ekonomskih mera, odnos prema socijalnoj politici...). Vladajuća koalicija hoće da podeli odgovornost za neuspeh donošenja novog Ustava ili da krivicu za to svali na DS, a da pri tom ostane na vlasti uz podršku onih kojima je ovaj postojeći Ustav dobar. Vladajuća koalicija vrši konstruktivnu opstrukciju u proceduralnom smislu insistirajući na revizionom postupku koji je neprihvatljiv (sadašnja skupština kao ustavotvorna) ili ne može uspeti (sadašnji revizioni postupak). Za opstrukciju u sadržinskom smislu zaduženi su radikali koji su bili za neposredan izbor predsednika, a sada žele da se predsednik bira u parlamentu i na tome će "insistirati" - posle javno iskazane spremnosti DS da se prikloni drugima koji su bili za neposredan izbor. Dakle, umesto Ustava koji bi bio temelj jedne nove evropske Srbije oni nam nude kontinuitet s Miloševićevim jednostranačkim Ustavom uz podršku nereformisanih SPS-a i SRS-a. Pri tom, SPS još uvek smatra da je ovaj stari Ustav dobar, a radikali uz pomoć Šešeljevih amandmana žele da "vladin predlog" prilagode sadašnjim potrebama svoje stranke.
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
Republika
|
