Molitva ili politički
pamflet
Ako još neko naivno veruje da je u nas (u Srbiji)
odvojena Crkva od države, neka pročita članak
protojereja mr Velibora Džomića »Sa Lovćena –
Batina iz Lovćenca« (
Glas javnosti, 6.
nov. 2008), pa će valjda, da se »opasulji« i uveri
u suprotno: ne samo da nisu razdvojene nego su,
kao sijamske bliznakinje, u čvrstom zagrljaju.
Štaviše, članak nedvosmisleno potvrđuje da je
Srpska pravoslavna crkva (SPC), odnosno pojedini
njeni velikodostojnici u ljubavnom zagrljaju ne
samo s državom nego i s pojedinim političkim strankama,
prvenstveno onim naglašene nacionalne (srpske),
čak i nacionalističke orijentacije.
Upravo s tog stanovišta navedeni članak se može
čitati i kao priprema za predstojeći izbor
novog patrijarha SPC. Ako
sam dobro obavešten, protojerej V. Džomić
je sekretar Mitropolije SPC na Cetinju,
na čijem tronu je već više od decenije i
po vladika Amfilohije Radović, nesumnjivo
politički najaktivniji vladika SPC u poslednjih
stotinu i kusur godina. Mnogi tzv. analitičari
(politički i religijski) vide Amfilohija
kao novog patrijarha. U tom slučaju bilo
bi logično da ga na Cetinju nasledi Džomić.
(Lakše je »S Lovćena« sići peške na Cetinje,
nego iz Beograda ili Vojvodine doputovati
prljavim vozom ili nesigurnim avionom.)
Protojerej Džomić u pomenutom članku poziva
sociologe i srodne stručnjake da urade magistarske
teze i doktorske disertacije na temu »antisrpskog
i anticrkvenog delovanja pojedinih organizacija
i medija u Srbiji i u onim novonastalim
državama koje nazivaju njenim ‘okruženjem’«.
Jer, obrazlaže Džomić – »za nove generacije
i za istoriju beščašća valja pripremiti |
|
|
spisak svih antisrpskih organizacija,
programe njihovog antisrpskog delovanja, antisrpske
publikacije koje su objavljivali i besplatno delili,
klevetničke izjave koje su njihovi predstavnici
davali, ali i prljave partijske biografije njihovih
čelnika. Njihove biografije moraju biti kompletne,
a ne samo od vremena uspostavljanja Miloševićevog
režima. Biće to
zamašan, interesantan i važan
posao« (podv. Đ. U.).
Više od 40 godina se profesionalno bavim sociologijom,
najpre teorijski problemima društvene strukture,
potom, najduže, sociologijom omladine, a poslednjih
deset-petnaest godina (tačnije od raspada SFRJ)
– anticrnogorskom propagandom u Srbiji.
Dakle, možda na zaprepašćenje protojereja Džomića,
ima neko ko se bavi i anticrnogorskom propagandom,
kao sociološkom temom.
Nažalost, nema mesta u ovom člančiću za rezultate
i analize mojih istraživanja ove teme. Ali se
mora naći mesta za opšti sociološki zaključak
o Džomićevom članku: on više priliči komesaru
agitpropa iz pedesetih godina 20. veka nego crkvenom
velikodostojniku ili teologu. I više od toga;
jer je Džomić ne samo duhovnik i teolog, nego
i demograf, i pravnik (čak i policajac – udbaš),
a pre svega političar. On definiše i uvodi novi
pojam »izjašnjeni« i »neizjašnjeni« Crnogorci;
prvih je u Srbiji našao oko 70.000, a drugih u
C. Gori čak 400.000. Tvrdi da u Lovćencu »izborni
fijasko pristalica Crnogorske pravoslavne crkve
(CPC) i udruženja ‘Krstaš’ nisu mogli da spreče
ni delovi crnogorske UDB-e, ni raspop Dedeić,
a ni mediji koji su ga forsirali«. Ali su ih,
tvrdi on, pomogli Mađari iz Malog Iđoša. »Izjašnjeni
Crnogorci koji žive u Srbiji su, jednostavno,
bili neumoljivi, nepreverljivi i neprevarljivi«
– otkriva nam Džomić izbornu zagonetku.
Džomić, dakle, zna i ono što, verovali smo, ne
bi trebalo da zna nijedna tajna služba, dakle
ni srpska ni crnogorska UDBA – ko je i kako glasao
na poslednjim izborima u Srbiji(!). Nazdravlje!
