Period 1903-1914. koji se u krugovima najšire javnosti smatra tzv. zlatnim dobom srbijanske demokratije izuzetno je malo istoriografski istražen, tek relativno skora pojava knjige Olge Popović Obradović Parlamentarizam u Srbiji 1903-1914 (Beograd 1998) baca više svetlosti na funkcionisanje parlamentarnih institucija i utvrđivanje suštine pravno-političkog poretka u Srbiji Petra Prvog Karađorđevića. Knjiga Dubravke Stojanović, pak, baveći se analizom recepcije demokratskih ustanova i ideja uvezenih sa Zapada, u velikoj meri popunjava ogromnu prazninu u našoj istoriografiji kada je reč o naznačenom periodu. Iako se, s razlogom, ograđuje od ispravnosti kriterijuma za apostrofiranje upravo ovog razdoblja kao zaokružene istorijske celine - a samo takva celina daje smisao periodizaciji - autorka korišćenjem obimnih izvora i literature gradi izvanredno moderan metodološki pristup baziran na imagološkoj školi - čiji je najizrazitiji predstavnik bugarska istoričarka Marija Todorova - koji politiku ondašnjeg doba rekonstruiše ne na osnovu političke prakse, odnosno učinjenog ili neučinjenog, već na osnovu slika i predstava koje su o politici imali njeni akteri, ondašnja politička i intelektualna elita.

Najšira moguća lepeza mišljenja, političkih sučeljavanja i teorijskih eksplikacija evropskih demokratskih institucija i ideja transferisanih u Srbiju ukazivala je na entuzijazam gotovo svih političkih aktera, mahom školovanih na Zapadu, da, nakon apsolutističke vladavine dinastije Obrenović u 19. veku, konačno uspostave demokratiju preko formiranja čvrstih parlamentarnih institucija po ugledu na tada razvijene demokratske zemlje Evrope. Iako je politička elita postavila sebi zadatak da Srbija postane moderna evropska država, ona je usled specifičnih društvenih i ekonomskih uslova taj zadatak izvršavala u skladu sa sopstvenim ubeđenjima koja su u sebi sadržavala i modernizam evropskih ideja ali i značajne nanose tradicionalnog, patrijarhalnog načina mišljenja i vladanja. Stoga je analizirani period, razumljivo, obeležila množina oprečnosti. Navešćemo samo jedan primer. Iako je Ustav iz 1903. podelio vlast između kralja i Skupštine, pa je vlada bila podjednako odgovorna kralju i Skupštini, faktičku vlast su sve do 1906. godine držali zaverenici, izvršioci vojnog puča od 29. maja. Kralj je, pak, samovlasno preuzeo prerogative Skupštine onoga momenta kad mu se učinilo da je neophodno smeniti dve vlade, jednu 1905, drugu 1906, a da Skupštinu o tome nije čak ni obavestio. Posle 1906. godine, Pašićevi radikali, osvojivši većinu u Skupštini, ne libe se da potpuno isključe kralja, inače relevantnog ustavnog činioca, iz procesa donošenja državnih odluka, pa vlada postaje najjači ustavni faktor koji ne polaže računa čak ni Skupštini. Iz tog vremena (1906) potiče poznata javna tvrdnja Stojana Protića, tada u funkciji ministra unutrašnjih poslova, da "vlada ima prava da krši zakone ukoliko proceni da je to za dobro države". Bio je to, bez sumnje, koncentrovani izraz poznate političke samovolje radikala. Zanimljivo je da ni u jednoj od ovih faza Ustav nije bio izmenjen, ali se promenom odnosa političkih snaga i personalizacijom političkog života, odnosno jačanjem ličnog autoriteta jednih, a slabljenjem drugih, menjala prevaga među ustavnim činiocima.